Podjęcie przez pracownika pracy w okresie zwolnienia lekarskiego jako przyczyna rozwiązania umowy o pracę

Podjęcie przez pracownika pracy albo innej działalności w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego nie musi zostać automatycznie uznane za naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, stanowiące podstawę rozwiązania umowy o prace z winy pracownika.

Będzie ono natomiast stanowić ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych wówczas, gdy pracownik swoim zachowaniem przekreśla cele zwolnienia lekarskiego – jak najszybszy powrót do zdrowia i odzyskanie zdolności do wykonywania pracy, przez co narusza interes pracodawcy polegający na gotowości pracownika do świadczenia pracy (por. wyrok SN z dnia 11 czerwca 2003 r., I PK 208/02). W wyroku z 1 lipca 1999 r., I PKN 136/99 (OSNAP Nr 18/2000, poz. 690) SN podkreślił, że chociaż nadużycie korzystania ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego samo w sobie nie może być zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 KP), to pracownik, który w czasie zwolnienia lekarskiego podejmuje czynności sprzeczne z jego celem, jakim jest odzyskanie zdolności do pracy, a zwłaszcza czynności prowadzące do przedłużenia nieobecności w pracy, godzi w dobro pracodawcy i działa sprzecznie ze swoimi obowiązkami (takimi jak lojalność wobec pracodawcy, obowiązek świadczenia pracy i usprawiedliwienia nieobecności).

Tak więc nie każde wykonywanie pracy lub innej działalności w czasie zwolnienia lekarskiego musi być kwalifikowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, zaś postawienie pracownikowi zarzutu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy konkretnego przypadku.